zaterdag, maart 07, 2015

Waarom men opnieuw bezorgd moet zijn om de groei van het fascisme

(Het betreft hier een vertaling van John Pilger's artikel; Why the Rise of Fascism is Again the Issue)


De regering in de VS heeft herhaaldelijk tegenover het volk gelogen om oorlogen overzee mogelijk te maken en te kunnen heersen over andere landen en hun natuurlijke rijkdommen.

De 70 jarige herdenking van Auschwitz onlangs, was een herinnering aan de grote misdaad van het fascisme, waarvan de Nazi beeldtaal zich in ons bewustzijn genesteld heeft.

Fascisme is als historie bewaard gebleven als flikkerende filmbeelden van nazi-uniformen met opgeheven been marcherend, hun misdaden verschrikkelijk en duidelijk. In dezelfde liberale gemeenschappen waar de oorlogvoerende elites ons aansporen om 'nooit te vergeten', wordt het voortschrijdende gevaar van een nieuw soort fascisme onderdrukt; het is namelijk hún soort fascisme.

''Het beginnen van een aanvalsoorlog...'' zeiden de rechters van het Neurenberg Tribunaal in 1946 “is niet alleen een internationale misdaad, het is de hoogste internationale misdaad, met als enige verschil met andere oorlogsmisdaden, dat het in zichzelf al het verzamelde kwaad van het geheel omvat."

Als de nazi's Europa niet hadden aangevallen, dan zouden Auschwitz en de holocaust niet gebeurd zijn. Als in 2003 de Verenigde Staten en de geallieerden hun aanvalsoorlog tegen Irak niet waren begonnen, zouden bijna een miljoen mensen vandaag nog in leven zijn en zouden wij niet in de ban zijn van de wreedheden van de Islamitische Staat, of ISIS

Zij zijn de nakomelingen van het moderne fascisme, van kindsbeen af opgevoed met de bommen, bloedbaden en leugens dat wij in een surrealistische theatervoorstelling voorgeschoteld krijgen, beter bekend als: 'Nieuws'.

Net als het fascisme van de jaren 1930 en 1940, werden grote leugens met de precisie van een metronoom aan ons geleverd : dankzij een alomtegenwoordig, zichzelf herhalende media en – met het verzwijgen van informatie – diens kwaadaardig censuur. Neem als voorbeeld de catastrofe in Libië.

In 2011, voerde de NAVO 9.700 aanvalsacties uit tegen Libië, waarvan meer dan een derde waren gericht op burgerdoelen. Verarmd uranium werd gebruikt, op de steden Misurata en Sirte werd een tapijtbombardement losgelaten. Het Rode Kruis identificeerde massagraven en Unicef meldde dat "de meeste (van de kinderslachtoffers) onder de leeftijd van tien waren".

De publieke anale verkrachting met een 'rebellen' bajonet van de Libische president Muammar Gadaffi werd door de toenmalige Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Hillary Clinton begroet met de woorden: ''We kwamen, we zagen, hij ging dood.'' Zijn moord, zoals de verwoesting van zijn land, werd gerechtvaardigd met een vertrouwde grote leugen; hij van plan was ''genocide'' te plegen tegen zijn eigen volk. ''We wisten ... dat als we nog een dag zouden hebben gewacht,'' zei president Obama, ''er in Benghazi, een stad ter grootte van Charlotte (North Carolina, USA), er een bloedbad had kunnen plaatsvinden, dat voor een enorme impact in de hele regio zou hebben gezorgd en die een smet zou hebben geworpen op het geweten van de wereld.''

Dit was het verzinsel, opgedist door de islamistische milities, geconfronteerd met een komende nederlaag tegen Libische regeringstroepen. Ze vertelden Reuters dat een “een waar bloedbad, zoals destijds in Rwanda” aanstaande was. Dusdanig gemeld op 14 maart 2011, was deze leugen de eerste vonk die het begin vormde van het NAVO inferno, dat David Cameron omschreef als een 'humanitaire interventie'.

In het geheim bevoorraad en getraind door de Britse SAS, zouden veel van de 'rebellen' later overstappen om ISIS te worden, wiens laatste video de onthoofding toont van 21 Koptische christelijke werkers die in in Sirte gevangen genomen werden; de stad die zo behulpzaam verwoest werd door NAVO bommenwerpers.

Voor Obama, Cameron en Hollande, was Gadaffi's ware misdaad de economische onafhankelijkheid van Libië en zijn voornemen om te stoppen met de verkoop van Afrika's grootste oliereserves in Amerikaanse dollars. De oliedollar is een van de pijlers van de Amerikaanse imperialistische macht. Gaddafi's vermetele plan bestond uit de uitgifte van een gemeenschappelijke – door goud gewaarborgde – Afrikaanse munt , de stichting van een geheel Afrikaanse bank en het bevorderen van de economische unie tussen de arme landen met kostbare grondstoffen. Ongeacht de haalbaarheid van dit plan was het hele idee ondraaglijk omdat de VS juist op het punt stond Afrika 'binnen te stappen' en Afrikaanse regeringen om te kopen met militaire 'partnerships'.

Als gevolg van de NAVO aanval, onder dekking van een resolutie van de Veiligheidsraad, schreef Garikai Chengu, ''nam Obama de 30 miljard dollar van de Libische centrale bank in beslag, die Gaddafi had uitgetrokken voor de oprichting van een Afrikaanse Centrale Bank en de Afrikaanse -door goud gedekte- dinar munt.''

De 'humanitaire oorlog' tegen Libië sprak sterk tot de liberale verbeelding, met name in de media. In 1999 lieten Bill Clinton en Tony Blair de NAVO Servië bombarderen, omdat ze logen dat de Serviërs bezig waren 'genocide' te plegen tegen etnische Albanezen in de afgescheiden provincie Kosovo. David Scheffer, de zogenaamde: 'Ambassador-at-Largefor War Crimes Issues' beweerde dat niet minder dan ''225.000 etnisch Albanese mannen tussen de 14 en 59 jaar'' waren vermoord. Zowel Clinton en Blair riepen beelden op van de Holocaust en 'de geest van de Tweede Wereldoorlog'. Heldhaftige bondgenoot van het Westen was het Kosovo Bevrijdingsleger (UCK), waarvan de misdaden genegeerd werden. De Britse minister van Buitenlandse Zaken, Robin Cook, vertelde dat ze hem desgewenst altijd konden bellen op zijn mobiele telefoon.

Nadat de NAVO bombardementen zwegen en een groot deel van de Servische infrastructuur in puin bleek te liggen, samen met scholen, ziekenhuizen, kloosters en de nationale tv-zender, arriveerden internationale forensische teams in Kosovo om bewijzen van de ''holocaust'' op te graven. De FBI was er niet in geslaagd een enkele massagraf vinden en ging naar huis. Het Spaanse forensisch team deed hetzelfde, en de leider ervan sprak boos van een ''een semantische pirouette van de oorlogspropaganda-machines.'' Een jaar later, maakte het tribunaal van de Verenigde Naties voor Joegoslavië bekend dat volgens de laatste telling het dodental in Kosovo uitkwam op: 2788. Dit omvatte strijders aan beide zijden, plus de Serviërs en Roma die door het UCK vermoord waren. Er was geen genocide. De 'holocaust' was een leugen. De NAVO-aanval was frauduleus geweest.

Achter de leugen school een belangrijke kwestie. Joegoslavië was een unieke, onafhankelijke, multi-etnische federatie die als een politieke en economische brug in de Koude Oorlog had gefunctioneerd. Het meeste van de nutsvoorzieningen en grote bedrijven waren eigendom van de overheid. Dit was niet acceptabel voor de zich uitbreidende Europese Gemeenschap, met name voor het nieuw verenigd Duitsland, dat een oostwaartse opmars was begonnen om zijn 'natuurlijke markt' te veroveren in de Joegoslavische provincies Kroatië en Slovenië. Tegen de tijd dat de Europeanen in 1991 in Maastricht bij elkaar kwamen om hun plannen te smeden voor de rampzalige eurozone, was er al een geheime overeenkomst gesloten; Duitsland zou Kroatië herkennen. Joegoslavië was gedoemd.

In Washington zag de VS er op toe dat de ploeterende Joegoslavische economie verstokt bleef van leningen door de Wereldbank. NAVO, op dat moment een bijna ter ziele Koude Oorlog relikwie, werd opnieuw uitgevonden als imperialistische handhaver. Tijdens de Kosovo 'vredes' conferentie in 1999 in het Franse Rambouillet, werden de Serviërs onderworpen aan de dubbelhartige tactiek van deze handhaver. Het Rambouillet akkoord omvatte een geheime bijlage B, die de Amerikaanse delegatie op de laatste dag toegevoegd had. Dit eiste de militaire bezetting van het gehele Joegoslavië - een land met bittere herinneringen aan de nazi-bezetting - en de implementatie van een 'vrije markteconomie' en de privatisering van alle overheidsbezit. Geen enkele soevereine staat kan dit ondertekenen. Straf volgde snel; NAVO bommen vielen op een weerloos land. Het was de voorloper van de rampen in Afghanistan en Irak, Syrië en Libië en Oekraïne.

Sinds 1945 is meer dan een derde van de lidstaten van de Verenigde Naties - 69 landen - onderworpen geweest aan enkele, of alle, van de volgende zaken ten gevolge van Amerika's moderne fascisme: Ze zijn binnengevallen, hun regeringen omver geworpen, hun populaire bewegingen onderdrukt, hun verkiezingen ondermijnd, hun volk gebombardeerd en hun economieën ontdaan van alle bescherming, hun samenleving onderworpen aan een verlammende belegering bekend als 'sancties'. De Britse historicus Mark Curtis schat het dodental in de miljoenen. In elk van de gevallen vormde een 'grote leugen' de aanzet.

''Vanavond, voor het eerst sinds 9/11, is onze oorlogsmissie in Afghanistan voorbij.'' Dit was de aanhef van Obama's 2015 'Staat van de Unie'- toespraak. In werkelijkheid blijven ongeveer 10.000 militairen en 20.000 militaire contractanten (huurlingen) gestationeerd in Afghanistan voor onbepaalde tijd. ''De langste oorlog in de Amerikaanse geschiedenis komt tot een verantwoord einde.'' zei Obama. In feite werden meer burgers gedood in Afghanistan in 2014 dan in enig ander jaar sinds de VN daar cijfers over bijhield. De meesten werden gedood - burgers en militairen – ten tijde van Obama's presidentschap.

De tragedie van Afghanistan kan wedijveren met de epische misdaad in Indochina. In zijn geprezen en veel geciteerde boek, 'Het Grote Schaakbord: Amerikaanse Superioriteit en haar Geostrategische Imperatieven', schrijft Zbigniew Brzezinski, de peetvader van het Amerikaanse beleid van Afghanistan tot de dag van vandaag, dat als Amerika Eurazië wil beheersen en de rest van de wereld wenst te domineren, het geen populaire democratie in stand kan houden, omdat ''het streven naar macht niet een doel is dat vraagt om populaire geestdrift. . . Democratie is schadelijk voor imperialistische mobilisatie.'' Hij heeft gelijk. Zoals WikiLeaks en Edward Snowden hebben geopenbaard, wordt democratie momenteel verzwolgen door een bewakings- en politiestaat. In 1976 maakte Brzezinski, de toenmalige nationale veiligheidsadviseur van president Carter's, zijn punt duidelijk door het uitdelen van een doodsteek aan de eerste en enige democratie van Afghanistan. Wie kent deze belangrijke geschiedenis?

In de zestiger jaren vond er een populaire omwenteling plaats in Afghanistan, het armste land op aarde, die uiteindelijk leidde tot omverwerping van de overblijfselen van het aristocratische regime in 1978. De Democratische Volkspartij van Afghanistan (DVPA) vormde een regering en introduceerde een hervormingsprogramma waarin o.m. opgenomen was: Afschaffing van het feodalisme, vrijheid voor alle religies, gelijke rechten voor vrouwen en sociale rechtvaardigheid voor de etnische minderheden. Meer dan 13.000 politieke gevangenen werden bevrijd en politiedossiers openbaar verbrand.

De nieuwe regering introduceerde gratis medische zorg voor de allerarmsten; horigheid werd afgeschaft, een massale alfabetisering programma werd gelanceerd. Voor vrouwen was de vooruitgang ongehoord. Tegen het eind van 1980, was de helft van de studenten vrouwen, en vormden vrouwen bijna de helft van het artsenbestand in Afghanistan, een derde van de ambtenaren en de meerderheid van de leerkrachten. ''Elk meisje,'' herinnerde Saira Noorani, een vrouwelijke chirurg, ''kon een middelbare school opleiding of universiteit volgen. We konden gaan en staan waar we wilden en dragen wat we leuk vonden. We gingen naar cafés en vrijdags naar de bioscoop om de nieuwste Indiase film te zien en luisterden naar de nieuwste muziek. Het begon allemaal mis te gaan toen de moedjahedien begon te winnen. Ze begonnen docenten te vermoorden en scholen te verbranden. We waren doodsbang. Het was grappig en triest als je bedacht dat dat de mensen waren die door het Westen werden gesteund.''

De DVPA regering werd gesteund door de Sovjet-Unie, alhoewel, zoals voormalig minister van Buitenlandse Zaken Cyrus Vance later toegaf, ''er geen bewijs was van enige Sovjet medeplichtigheid (aan de revolutie).'' Gealarmeerd door het groeiende vertrouwen van bevrijdingsbewegingen in de hele wereld, besloot Brzezinski dat als Afghanistan zou slagen onder de DVPA, diens onafhankelijkheid en vooruitgang wel eens de "dreiging van een veelbelovend voorbeeld" zou kunnen bieden.

Op 3 juli 1979 gaf het Witte Huis in het geheim toestemming voor steun aan tribale 'fundamentalistische' groepen bekend als de moedjahedien, een programma dat groeide tot meer dan 500 miljoen dollar per jaar aan Amerikaanse wapens en andere hulp. Het doel was de omverwerping van de eerste seculiere, hervormingsgezinde regering van Afghanistan. In augustus 1979 rapporteerde de Amerikaanse ambassade in Kaboel dat "hogere belangen van de Verenigde Staten '... zouden worden gediend door de ondergang van (de DVPA overheid), ongeacht welke terugslag dit zou kunnen betekenen voor de toekomstige sociale en economische hervormingen in Afghanistan." [Cursief door Pilger]

De moedjahedien waren de voorlopers van al-Qaeda en de Islamitische Staat. Onder hen bevond zich Gulbuddin Hekmatyar, die tientallen miljoenen dollars in contanten kreeg van de CIA. Hekmatyar's specialiteit werd de handel in opium en het gooien van zuur in de gezichten van de vrouwen die weigerden om de sluier te dragen. Op uitnodiging in Londen, werd hij geprezen door premier Thatcher als een ''vrijheidsstrijder''.

Dergelijke fanatici zouden in hun tribale wereld gebleven zijn als Brzezinski niet een internationale beweging had gelanceerd om het islamitisch fundamentalisme te bevorderen in Centraal-Azië en daarmee seculiere politieke bevrijding te ondermijnen en de Sovjet-Unie 'destabiliseren' door het creëren, zoals hij schreef in zijn autobiografie, van een paar ''een paar opgefokte moslims''. Zijn grootse plan viel samen met de ambities van de Pakistaanse dictator, generaal Zia ul-Haq, om de regio te domineren. In 1986 begonnen de CIA en de Pakistaanse geheime dienst, de ISI, mensen te werven uit de hele wereld om deel te nemen aan de Afghaanse jihad. De Saoedische multimiljonair Osama bin Laden was een van hen. Agenten die uiteindelijk zou toetreden tot de Taliban en al-Qaeda, werden gerekruteerd op een islamitische school in Brooklyn, New York, en kregen een paramilitaire training op een CIA-kamp in Virginia. Dit kreeg de naam: ''Operation Cyclone''. Het succes werd gevierd in 1996, toen de laatste DVPA-president van Afghanistan, Mohammed Nadjiboellah - die voor de Algemene Vergadering van de VN was verschenen om te pleiten voor hulp - werd opgehangen aan een straatlantaarn door de Taliban.

De 'terugslag' van Operation Cyclone en zijn ''paar opgefokte moslims'' kwam op 11 september 2001. Operation Cyclone werd de 'war on terror', waarin talloze mannen, vrouwen en kinderen, verspreid over de islamitische wereld hun leven zouden verliezen, van Afghanistan naar Irak, Jemen, Somalië en Syrië. De boodschap van de handhaver was en blijft: ''Je bent met ons of tegen ons.''

Het altijd terugkerend element in het fascisme, verleden en heden, is massamoord. De Amerikaanse invasie van Vietnam had zijn "free fire zones", "body counts" en "collatoral damage". In de provincie Quang Ngai, waar vandaan ik rapporteerde, werden vele duizenden burgers ('spleetogen') vermoord door de VS; we worden nog slechts aan één bloedbad, dat van My Lai herinnerd. In Laos en Cambodja, produceerde het grootste luchtbombardementen in de geschiedenis een tijdperk van terreur dat tegenwoordig nog zichtbaar is door het schouwspel van achtereenvolgende bomkraters die, vanuit de lucht, op monsterlijke kettingen lijken. Het bombardement gaf Cambodja zijn eigen ISIS, onder leiding van Pol Pot.

Tegenwoordig behelst 's werelds grootste afzonderlijke terreurcampagne de executie van hele families, gasten op bruiloften, rouwenden bij begrafenissen. Dit zijn Obama's slachtoffers. Volgens de New York Times, maakt Obama zijn keuze uit een CIA 'dodenlijst', die iedere dinsdag in de 'Situation Room' van het Witte Huis aan hem gepresenteerd wordt. Hij beslist dan, zonder een greintje juridische rechtvaardiging, wie zal leven en wie zal sterven. Zijn executiewapen is de Hellfire raket, gedragen door een vliegtuig zonder piloot, bekend als een drone; die hun slachtoffers braden en de omgeving draperen met de overblijfselen . Elke 'hit' wordt op een veraf gelegen console scherm geregistreerd als een 'platgeslagen insect'.

''Het marcheren door de straten'' schreef de historicus Norman Pollock, "vervang je door de schijnbaar onschadelijk militarisering van de totale cultuur. En de bombastische leider – die vervang je door de gemankeerde hervormer, vrolijk op het werk, bezig met de moord plannen en uitvoeren, de hele tijd lachend.''

Her verenigen van oud en nieuw fascisme is de cultus van superioriteit. "Ik geloof in Amerikanisme uitzonderlijkheid met elke vezel van mijn wezen," zei Obama, het beeld oproepend van declaraties van nationaal fetisjisme uit de jaren 1930. Zoals de historicus Alfred W. McCoy opmerkte, was het de aan Hitler toegewijde Carl Schmitt, die zei: "De vorst is hij die uitzondering beslist." Dit vat Amerikanisme samen; de dominante ideologie op deze planeet. Dat het telkens niet herkend wordt als een roofzuchtige ideologie is het resultaat van een eveneens niet-herkende hersenspoeling. Sluipend, onaangekondigd, geestig gepresenteerd als vermaak tijdens de mars, zijn verwaandheid verraadt westerse cultuur. Ik ben opgegroeid op een filmische dieet van Amerikaanse glorie, bijna allemaal een vervormde werkelijkheid.. Ik had er geen idee van dat het het Rode Leger was dat de meeste van de Nazi oorlogsmachine had vernietigd, ten koste van maar liefst 13 miljoen soldaten. Ter vergelijking: De Noord-Amerikaanse verliezen, ook in de Stille Oceaan, bedroegen 400.000 soldaten. Hollywood draaide dit om.

Het verschil is nu dat bioscoopbezoekers worden uitgenodigd om handenwringend deelgenoot te worden van de 'tragedie' die Amerikaanse psychopaten meemaken als ze mensen in verre oorden moeten doden - net zoals de president dat ook doet. De belichaming van Hollywood's geweld, de acteur en regisseur Clint Eastwood, werd genomineerd voor een Oscar dit jaar voor zijn film, American Sniper, die gaat over een gecertificeerd en tevens psychisch gestoorde moordenaar. De New York Times omschreef het als een ''patriottische, pro-familie film dat alle records qua bezoekersaantallen in zijn openingsdagen brak.''

Er zijn geen heldhaftige films over Amerika's omarming van het fascisme. Tijdens de Tweede Wereldoorlog trokken Amerika (en Groot-Brittannië) ten oorlog tegen Grieken die heldhaftig tegen het nazisme hadden gevochten en verzet pleegden tegen de opkomst van het Griekse fascisme. In 1967 assisteerde de CIA bij het aan de macht brengen van een fascistische militaire junta in Athene - zoals het had gedaan in Brazilië en het grootste deel van Latijns-Amerika. Duitsers en Oost-Europeanen die hadden samengespannen met nazi-agressie en misdaden tegen de menselijkheid werden een veilig onderkomen aangeboden in de VS; velen werden verwend en hun talenten beloond. Wernher von Braun was de 'vader' van zowel de nazi-V-2 terreur bom en het Amerikaanse ruimtevaartprogramma.

In de jaren 1990, toen de voormalige Sovjetrepublieken, Oost-Europa en de Balkan militaire voorposten werden van de NAVO, kregen de erfgenamen van een nazi-beweging in de Oekraïne hun kans. Verantwoordelijken voor de dood van duizenden joden, Polen en Russen tijdens de nazi-invasie van de Sovjet-Unie, werd het Oekraïense fascisme gerehabiliteerd en zijn nieuwe beweging bejubeld door de handhaver als 'nationalisten'.

Dit bereikte zijn hoogtepunt in 2014 toen de regering-Obama met € 5 miljard gesmeten had t.b.v. een staatsgreep tegen de verkozen regering. De stoottroepen waren neo-nazi's bekend als de Rechter Sector en Svoboda. Onder hun leiders kom je onder meer Oleh Tyahnybok tegen, die heeft opgeroepen tot een zuivering van het ''Moskou-Joodse maffia'' en ''ander gespuis'', met inbegrip van homo's, feministen en diegenen op de politieke linkerzijde.

Deze fascisten zijn nu geïntegreerd in de Kiev coup regering. De eerste vice-voorzitter van het Oekraïense parlement, Andriy Parubiy, een leider van de regeringspartij, is mede-oprichter van Svoboda. Op 14 februari, Parubiy kondigde hij aan naar Washington te vliegen om ''de VS ons zeer nauwkeurige moderne wapens'' te laten geven. Als hij daarin slaagt, zal het worden gezien als een daad van oorlog door Rusland.

Geen enkele westerse leider heeft zich uitgesproken tegen de heropleving van het fascisme in het hart van Europa - met uitzondering van Vladimir Poetin, wiens volk 22 miljoen mensen verloor toen een Nazi invasie door het grensgebied van Oekraïne trok. Op de recente veiligheidsconferentie in München ging Obama's assistent staatssecretaris voor Europese en Euraziatische Zaken, Victoria Nuland, tekeer over de Europese leiders omdat zij verzet toonden tegen de Amerikaanse bewapening van het Kiev-regime. Ze verwees naar de Duitse minister van Defensie als "de minister voor defaitisme". De staatsgreep in Kiev was Nuland's geesteskind.. Al de vrouw van Robert D. Kagan, een toonaangevende 'neo-con' uitblinker en mede-oprichter van de extreem-rechtse ''Project for a New American Century'', was ze eerder de buitenlandse politiek adviseur van Dick Cheney.

Nuland's staatsgreep ging niet volgens plan. De NAVO slaagde er niet in de historische, legitieme, warm-water marinebasis van Rusland in de Krim te bemachtigen. De veelal Russische bevolking van de Krim - in 1954 illegaal door Oekraïne geannexeerd dankzij Nikita Chroesjtsjov - stemden om terug te keren naar Rusland, omdat ze in de jaren 1990 had gedaan. Het referendum was vrijwillig, populair en internationaal waargenomen. Er was geen invasie.

Op hetzelfde moment, keerde het Kiev-regime zich tegen de etnisch Russische bevolking in het oosten met de woestheid van een etnische zuivering. Met de inzet van neo-nazi milities op de wijze van de Waffen-SS, bombardeerden ze en belegerden ze steden en dorpen. Ze gebruikten massale hongersnood als wapen, het afsnijden van elektriciteit, het bevriezen van bankrekeningen, het stoppen van de sociale zekerheid en pensioenen. Meer dan een miljoen vluchtelingen vluchtte over de grens met Rusland. In de westerse media, werden ze gezichtslozen die wilden ontsnappen aan ''het geweld'' veroorzaakt door de ''Russische invasie.''  De NAVO commandant, generaal Breedlove - wiens naam en acties rechtstreeks geïnspireerd lijken te zijn door Stanley Kubrick's Dr. Strangelove – had aangekondigd dat 40.000 Russische troepen 'samengetrokken' waren. In het tijdperk van forensische satellietbewijs, bood hij niets daarvan.

Deze Russisch sprekende en tweetalige mensen van Oekraïne - een derde van de bevolking - hebben lang gezocht naar een federatie die de etnische diversiteit van het land weerspiegelt en die zowel autonoom en onafhankelijk is van Moskou. De meeste zijn geen "separatisten", maar burgers die veilig willen leven in hun thuisland en zich verzetten tegen de machtsgreep in Kiev. Hun opstand en de oprichting van autonome "staten" zijn een reactie van aanvallen van Kiev op hen. Slechts weinig hiervan werd uitgelegd aan het westerse publiek.

Op 2 mei 2014 in Odessa werden 41 etnische Russen levend verbrand in het vakbondsgebouw onder het toeziende oog van de politie. De leider van de Rechtse Sector, Dmytro Yarosh bejubelde het bloedbad als "een nieuwe schitterende dag in onze nationale geschiedenis". In de Amerikaanse en Britse media werd het gerapporteerd als een "duistere tragedie" als gevolg van "botsingen" tussen "nationalisten" (neo-nazi's) en "separatisten" (mensen die handtekeningen verzamelden voor een referendum t.b.v. een federaal Oekraïne).

De New York Times begroef het verhaal, en deden de waarschuwingen over het fascistische en antisemitische beleid van Washington's nieuwe klanten af als; Russische propaganda. De Wall Street Journal verfoeide de slachtoffers - "Dodelijk Oekraïens Vuur Waarschijnlijk Aangewakkerd Door Rebellen, Volgens Regering". Obama feliciteerde de junta voor zijn "terughoudendheid".

Als Poetin uitgelokt kan worden om hun te hulp te komen, zal zijn voorgebakken "paria" rol in het Westen de leugen rechtvaardigen dat Rusland Oekraïne binnenvalt. Op 29 januari zorgde de hoogste militaire bevelhebber van Oekraïne, generaal Viktor Muzhenko, er per ongeluk bijna voor dat de basis voor de VS en de EU sancties tegen Rusland wegviel, toen hij op een persconferentie nadrukkelijk vertelde : "Het Oekraïense leger vecht niet met de reguliere eenheden van het Russische leger" . Er waren "individuele burgers" die lid waren van "illegale gewapende groepen" maar er was geen Russische invasie. Dit was geen nieuws. Vadym Prystaiko, Kiev onderminister van Buitenlandse Zaken, riep op tot een "full scale oorlog" met nucleair bewapend Rusland.

Op 21 februari diende de Amerikaanse senator James Inhofe, een Republikein uit Oklahoma, een wetsontwerp in waarmee Amerikaanse wapenleveranties aan het Kiev-regime mogelijk werden. In zijn presentatie van de Senaat gebruikte Inhofe foto's die – naar zijn bewering – van de Russische troepen in Oekraïne waren, maar die al langer bekend stonden als vervalsingen. Het deed denken aan Ronald Reagan's fake foto's van een Sovjet-installatie in Nicaragua, en het nep bewijs van Colin Powell aan de VN van massavernietigingswapens in Irak.

De intensiteit van de hetze tegen Rusland en de uitbeelding van zijn president als een pantomime schurk is nergens mee te vergelijken sinds ik verslaggever ben. Robert Parry, een van de meest vooraanstaande onderzoeksjournalisten in Amerika en die het Iran-Contra-schandaal onthulde, schreef onlangs, "Geen enkele Europese regering, sinds het Duitsland van Adolf Hitler, was in staat om Nazi stormtroepen in te zetten om oorlog te voeren tegen een binnenlandse bevolking, maar het Kiev regime en heeft dit willens en wetens gedaan. Maar door het hele westerse media / politieke spectrum heen, vind je een levendige poging om de realiteit te verdoezelen, zelfs tot op het punt van het negeren van degelijk onderbouwde feiten.... Als je je afvraagt hoe de wereld in de Derde Wereldoorlog terecht zou kunnen komen – gelijk aan hoe een eeuw geleden de EersteWereldoorlog ontstond - alles wat je hoeft te doen is kijken naar de waanzin over Oekraïne, die ongevoelig lijkt te zijn voor feiten of rede ".

In 1946 zei de Neurenberg tribunaal aanklager tegen de Duitse media:. "Het gebruik door nazi samenzweerders van psychologische oorlogsvoering is bekend. Vóór elke grote agressie, op enkele uitzonderingen na op basis van opportunisme, begonnen ze een perscampagne berekend om hun slachtoffers te verzwakken en het Duitse volk psychologisch voor te bereiden op de aanval .... In het propaganda-systeem van het nazi-imperium vormden de dagbladpers en de radio de belangrijkste wapens."

In de Guardian op 2 februari riep Timothy Garton-Ash in feite op tot een wereldoorlog. "Poetin moet worden gestopt", zei de kop. "En soms zijn alleen geweren in staat geweren te stoppen." Hij gaf toe dat de dreiging van een oorlog wellicht "voeding zou kunnen geven aan een Russische paranoia van omsingeling"; maar dat was prima. Hij vinkte de militaire apparatuur af die nodig is voor de klus en raadde zijn lezers aan dat "Amerika de beste spullen heeft".

In 2003 deed Garton-Ash, een professor uit Oxford, hetzelfde. Hij herhaalde de propaganda die leidde tot de slachting in Irak. Saddam Hoessein, schreef hij, "heeft, zoals [Colin] Powell heeft aangetoond, grote hoeveelheden gruwelijke chemische en biologische wapens verzameld en opgeslagen, en heeft wat daar van over is ergens verborgen. Hij is nog steeds bezig om nucleaire tanden te ontwikkelen." Hij prees Blair als een "naar Gladstone gemodelleerde, christelijk liberale interventionist". In 2006 schreef hij: "Nu staan we voor de volgende grote test van het Westen na Irak. Iran"

Deze uitbarstingen - of als Garton-Ash verkiest, zijn ''gemarteld liberale ambivalentie"- zijn niet atypisch voor degenen binnen de transatlantische liberale elite die een Faustiaanse deal hebben gesloten. De oorlogsmisdadiger Blair is hun verloren leider. The Guardian, waarin Garton-Ash's stuk verscheen, publiceerde een paginagrote advertentie voor een Amerikaans Stealth bommenwerper. Op een dreigende afbeelding van het Lockheed Martin monster stond de tekst: "De F-35. GROOT voor Brittannië.". Dit Amerikaanse "spul" zal de Britse belastingbetaler £ 1,3 miljard gaan kosten, terwijl zijn F-model voorgangers over de hele wereld slachtingen heeft aangericht. In harmonie met haar adverteerder, werd in de Guardians redactionele column een stijging van de militaire uitgaven geëist.

Opnieuw is er sprake van een serieus doel. De heersers van de wereld willen Oekraïne niet alleen als een raketbasis; ze willen haar economie. De nieuwe minister van Financiën in Kiev, Nataliwe Jaresko, is een voormalig senior US State Department ambtenaar die belast is met de Amerikaanse overzeese "investering". Ze kreeg met grote spoed Oekraïens staatsburgerschap toegewezen.

Ze willen Oekraïne voor zijn overvloedige gas; Vice-president Joe Biden's zoon zit in het bestuur van Oekraïnes grootste olie, gas en fracking bedrijf. De producenten van genetisch gemodificeerde zaden, bedrijven zoals de beruchte Monsanto, wil Oekraïnes rijke agrarische grond.

Meer dan alles, ze willen het machtige buurland van Oekraïne, Rusland. Ze willen Rusland balkaniseren of in stukken gehakt en de grootste bron van aardgas op aarde exploiteren. Naarmate het poolijs smelt, willen ze de controle over de Noordelijke IJszee en de energie rijkdom, en Ruslands lange arctische landgrens. Hun man in Moskou was voorheen Boris Jeltsin, een dronkaard, die de economie van zijn land overhandigde aan het Westen. Zijn opvolger, Poetin, heeft Rusland hersteld als een soevereine natie; dat is zijn misdaad.

De verantwoordelijkheid die op ons rust is duidelijk. Het is om de roekeloze leugens van oorlogshitsers te herkennen en te ontmaskeren en nooit met hen in zee te gaan. Het is om de grote volksbewegingen te laten her-ontwaken die een fragiele beschaving vestigden in de moderne staten van het imperium. Het belangrijkste is, de verovering van onszelf zien te voorkomen: Onze geest, onze menselijkheid, onze zelfrespect. Als we blijven zwijgen, wordt de overwinning op ons een zekerheid, en wenkt een holocaust.







Creative Commons-Licentie
Dit werk valt onder een Creative Commons Naamsvermelding 4.0 Internationaal-licentie.

Geen opmerkingen: