Posts tonen met het label privatisering. Alle posts tonen
Posts tonen met het label privatisering. Alle posts tonen

dinsdag, juli 14, 2015

Capitalism and Government Debt at Odds in Greece - Deel 2


PERIES: Michael, eerder noemde je de schuld die Griekenland heeft een 'odious debt'. Beschrijf voor ons wat dat is, en leg uit welk mechanisme je bedacht hebt waarmee de schuldencrisis bestreden zou kunnen worden. 

HUDSON: De term odious debt is een legale term. Het is uitgevonden vroeg in de vorige eeuw, bijna 100 jaar geleden, voor schulden die feitelijk niet deugen, die zijn aangegaan door ondemocratische regeringen in de naam van het volk, maar aan henzelf of hun cliënten werden uitbetaald. En vervolgens probeerde men deze schuld af te wentelen op de belastingbetalers. En volgens internationaal recht hoeven dergelijke schulden niet betaald te worden. 

Een van de kenmerken van een odious debt is het principe, – vergelijkbaar met wat we in Amerika kennen als 'Paulianeus handelen'Onder de Amerikaanse wet is het zo dat als iemand een lening verstrekt aan een ander, of meer specifiek een bedrijf, terwijl je weet dat dat bedrijf het niet kunt betalen: Laten we aannemen dat je iemand ziet die iets bezit, een weduwe met een huis dat ze via de erfenis heeft gekregen, en die weinig geld heeft. Maar het huis is best wel een paar duizend dollar waard. Stel je voor dat je haar 1.000 dollar uitleent om wat boodschappen te helpen kopen. En dan opeens zeg je: Jouw huis geldt als onderpand. En vervolgens zeg je opeens, nog voor haar volgende uitkering binnenkomt waarmee ze het terug kan betalen: Betaal ons nu maar terug. O, je kunt niet betalen? Dan nemen we het huis.

Dat wordt beschouwd als een odious debt. Dat wordt gezien als een frauduleuze schuld, vanwege het doel; de geldschieter had geen idee hoe de lener normaal gesproken zou kunnen terugbetalen. Tijdens de jaren 1980, werden veel bedrijven in Amerika slachtoffer van hoogrenderende junkobligaties. Mensen leenden veel geld, namen het bedrijf over, en zogen daarna de pensioenfondsen leeg. Daarna verkochten ze de onderdelen en braken het geheel in stukjes. En de bedrijven probeerden zichzelf te beschermen door aanklachten in te dienen wegens de frauduleuze praktijk van 'paulianeus handelen'.

Dat is in grote mate hetzelfde als wat in Griekenland gedaan is. De ECB zei: We lenen je zelfs nog meer geld. We weten dat jullie dat niet kunnen betalen en we gaan het überhaupt niet hebben over terugbetalen We gaan jullie het geld lenen en als we dat niet doen dan maken we jullie banken kapot. We blokkeren het internetverkeer voor de banken, we gaan de geldvoorraad droogleggen en we gaan jullie bankroet maken als jullie weigeren jullie publieke voorzieningen in de verkoop te gooien, - zoals we in de vorige aflevering hebben besproken.

Dit allemaal is illegaal onder de odious debt wet. En de huidige regerende partij Syriza, bereidt zich voor om een rechtszaak te beginnen door naar het Hof van Justitie van de Europese Unie te stappen en aan te voeren dat hier sprake is van een odious debt. Wat we nodig hebben... We gaan niet naar het IMF, want dat is een kangoeroe hof. De mensen van het IMF zijn doctrinaire, met tunnelvisie uitgeruste mensen die alleen maar getraind zijn om te rekenen: Wat moet je terugbetalen? We komen gewoon binnen en smijten en grijpen naar believen.

PERIES: Michael, bestaat er een precedent voor een odious debt zaak waar een land bij betrokken is?

HUDSON: Niet echt. Wat het dichtst bij een precedent in de buurt komt was in de jaren 1920 voor Duitse reparatiebetalingen en voor inter-geallieerde schulden. Het Young Plan creëerde een internationaal forum dat besliste dat deze schulden niet betaald moesten worden. En er was een moratorium in 1931 en daarna weer een in 1934. Dus in de praktijk, heeft men deze regels gevolgd, zonder dat er ooit van een hof sprake was, zonder dat er ooit een rechtsinstituut was dat bepaalde wat een odious debt is, en waar de lijn getrokken dient te worden om te zeggen: 'Als Griekenland alleen maar zo en zoveel kan verdienen, hoe moet het dan betalen?' Er is geen helemaal geen werktuig om dat te realiseren.

Wat Griekenland moet doen is in feite het wiel opnieuw uitvinden. Het moet zeggen: Kijk, er moet een soort van rechtsinstituut komen als een alternatief voor wetteloosheid. Omdat onder de huidige anarchie de centrale bankiers in kunnen grijpen en alles pakken wat ze willen, of proberen om ons faillissement te bespoedigen en ons uit de eurozone te verdrijven, en gewoonweg hier een ramp veroorzaken. En er zou een principe moeten zijn dat als een land is een soeverein staat is, heeft het recht om de voorwaarden te kunnen bepalen waarop men de schuld terug kan betalen. Dat is een deel van het internationale recht sinds 1648. Dat was het jaar waarin de 30-jarige oorlog eindigde en de hele definitie van een staat tot stand is gekomen. En de definitie van een staat is het vermogen eigen geld uit te geven, het vermogen om zijn eigen belastingen te heffen, en het vermogen om zijn eigen wetten vast te stellen, evenals de mogelijkheid om een oorlog te verklaren.

En Griekenland heeft dat recht maar de eurozone zegt: Ho eens even, jullie zijn een onderdeel van de eurozone nu. En hoewel de eurozone niet over een parlement beschikt, en ook al mist de eurozone een politieke entiteit, moet je doen wat de bankiers zeggen. En wij, de bankiers, werken voor een heleboel zeer, zeer rijke Europeanen en buitenlandse investeerders. Wij willen uw land. En het is eigenlijk alsof de maffia heel Europa heeft overgenomen. En plotseling zegt Griekenland: 'Mijn God, we moeten naar Europa redden van deze oplichters.'

PERIES: Michael, je hebt een specifiek voorstel hoe deze odious debts aan te pakken zijn, en hoe te zorgen voor een hair cut (afwaardering) of een schuldreductie plan. Beschrijf hoe dat eruit ziet.

HUDSON: De afgelopen weken was ik in Griekenland en ook in Brussel, in gesprek met politici voornamelijk van de linkerzijde, om te vertellen: Dit zijn volgens ons de beginselen van een internationale organisatie waarvan we vinden dat die er absoluut moet komen.
We hebben een nog geen naam voor , maar het gaat niet het IMF worden, het zal niet de Europese Centrale Bank worden, het gaat niet een bank worden waar de VS, waar Wall Street vetorecht heeft onder Amerikaans gezag. Ze hebben met de BRICS bank gesproken, ze hebben met Rusland en China gesproken, spraken met andere landen. En het kan heel goed zijn dat ze met de BRICS bank gaan samenwerken om ons een internationaal bureau te helpen creëren en te sponsoren, dat datgene zal doen waar bijna alle economen van links tot rechts het over eens zijn dat het moet worden gedaan; het afschrijven van schulden.

De Europese Centrale Bank en het IMF worden niet gerund door economen. Ze worden gerund door advocaten. Christine Lagarde, het hoofd van het IMF, was een anti-vakbonds advocaat. Ze werkten voor bedrijven om vakbonden te breken. Dat is de taak van het IMF. Het is er niet om landen een tekort op de betalingsbalans te helpen balanceren. Het is er om hun pensioen weg te halen, snijden in hun salarissen, en ze meer concurrerend maken onder het voorwendsel dat elk land zijn schulden kan betalen als het alleen maar zijn lonen en de levensstandaard voldoende weet te verminderen.

Dat is een 'odious', een verfoeilijke concept. Dat is het rechtse concept, en het gevolg daarvan is ronduit kwaadaardig. En dat is waar de Grieken uiteindelijk uiting aan geven en zeggen dat de manier waarop het financiële systeem nu gestructureerd is, anti-mens is, tegen de rechten van de mens, tegen de nationale soevereiniteit, en het komt zo'n beetje overeen met wat in de volksmond 'het kwaad' genoemd wordt.

PERIES: Michael Hudson, bedankt dat je vandaag bij ons was.

HUDSON: Het was fijn hier te zijn. Dank je, Sharmini.

PERIES: En u bedankt voor uw aandacht voor de Real News Network.



Creative Commons-Licentie
Dit werk valt onder een Creative Commons Naamsvermelding 4.0 Internationaal-licentie.

maandag, juli 13, 2015

Capitalism and Government Debt at Odds in Greece - Michael Hudson (vertaling)


Dit is een vertaling van deel I van  dit interview van Sharmini Peries met Michael Hudson bij TheRealNews. Deel II volgt.


PERIES: Michael, zou je ons uit kunnen leggen wat je in het Counterpunch artikel bedoelt als je schrijft dat er geen mechanisme zou bestaan om schuld mee af te schrijven; datgene waar Griekenland nu al vijf en een halve maand om vraagt.

HUDSON: De verenigde Staten en Europa kennen een lange rechtshistorie die honderden jaren teruggaat en dat publieke / private faillissementen behandelt. Personen kunnen van faillissementsregelingen gebruik maken om ze van een schuldenlast te bevrijden. Bedrijven gaan aan de lopende band failliet, en ze komen voor een rechtbank, en schulden worden afgeschreven.

Maar met overheidsschulden ligt dat anders. Er is sprake van een bewust opgelegde wetteloosheid, vooral sinds de tweede Wereldoorlog, om voorkomen dat er enige discussie kan zijn over het afschrijven van schulden door regeringen. En het idee is dat als obligatiehouders van de wereld (en dan hebben we het feitelijk over de 1 procent), als de 1 procent kan voorkomen dat een rechtbank dit ooit kan afschrijven, dan is er slechts wetteloosheid als een regering zegt dat ze niet kunnen betalen. En het is duidelijk dat veel regeringen niet kunnen betalen, en vooral nu Griekenland.

En gewoonlijk zijn regeringen in staat gebleken om met obligatiehouders over schulden te heronderhandelen. Er is een markt in staatsobligaties. De markt heeft de Griekse staatsobligaties afgewaardeerd tot ongeveer 30 cent per dollar. En dat betekent dat de markten geloven dat Griekenland misschien een derde van de schuld die het heeft kan terugbetalen, maar meer niet. Maar de centrale banken hebben iets anders in gedachten. En de motieven zijn niet echt economisch, en niet echt financieel. Het is politiek.

En als je kijkt naar hoe Europa georganiseerd is, dan heeft Europa geen gemeenschappelijke ordening. Er is geen echte parlement in staat om pan-Europese fiscale regels of de regelgeving, of iets anders te implementeren. Er is maar één Europese organisatie die dat wel kan en dat is de Europese Centrale Bank (ECB). En de Europese Centrale Bank, zoals centrale banken overal, wordt beheerd door de commerciële banken. En in Europa worden die bestuurd door de ultra-rechtse vleugel. Dus we hebben het dus over een uitzonderlijk rechts beleid, en die hebben dan ook een extreem geloof in 'Chicago School' privatisering.

En de werkelijke issue is hier niet of Griekenland de schulden kan betalen of niet. Iedereen weet dat het dat niet kan. Gisteren kwam de Amerikaanse minister van Financiën Lew naar buiten en zei: Griekenland heeft een afschrijving nodig heeft, want het kan de schuld niet betalen. Een week geleden zei het Internationaal Monetair Fonds (IMF) dat ze niet langer leningen zouden verstrekken aan de Europese Centrale Bank voor Griekenland, omdat het niet kan betalen. Iedereen beseft dat het niet kan betalen.

Maar de ECB heeft een houding aangenomen die je bijna fascistisch kunt noemen. Het zegt: We zijn helemaal niet uit op de collectieve schulden. We weten dat Griekenland niet kan betalen, want het kan het geld niet verdienen om die schuld te betalen. Wat het wél kan doen is het verkopen van zijn eilanden, het kan het Parthenon verkopen. Het kan zijn land te verkopen. Het kan zijn gasrechten in de Egeïsche Zee te verkopen. Het kan de radiostations en televisiezenders verkopen. Het kan zijn wegen verkopen aan mensen die wij benoemen.

Probeer je datzelfde nu eens voor te stellen als dat in Amerika zou gebeuren. Er is sprake van een financiële crisis en gouverneur Chris Christie van New Jersey, of burgemeester Rahm van Chicago zouden belast worden met de verkoop van het publieke domein. Ze zouden het verkopen aan hun trawanten. Ze zouden verkopen aan hun insiders, en dat is wat de Europese Centrale Bank Griekenland heeft opgedragen. Zoals vorig jaar, toen de rechtse partijen in Griekenland het voor het zeggen hadden en hadden afgesproken om hun gasrechten privatiseren. De helft van de privatisering die op het programma stond werd verondersteld om de gasleiding te zijn. Het beste bod was afkomstig van het Russische Gazprom. Maar de ECB zei: 'Nee, nee, in dit geval gaan we de belangen van de Koude oorlog dienen. Jullie moeten het verkopen voor een fractie van die prijs aan onze vriendjes verkopen, want dat zijn degenen die we steunen.'

En Griekenland zei: 'Wacht 's even. Jullie vertellen ons - niet alleen om het publieke domein te verkopen en het te laten privatiseren door mensen die ons nu gaan laten betalen voor onze wegen, voor onze gezondheidszorg, laten betalen voor onze eilanden, en ons leeg gaan zuigen, - maar je verlangt ook nog eens dat we het gaan verkopen aan hetzelfde boeventuig dat het Griekse volk juist eruit heeft gegooid?

Ze hebben de ECB beschuldigd van het steunen van de meest anti-democratische... noem het rustig gangsters. En vanaf het begin was het probleem, achteraf bezien, dat Syriza en Varoufakis en Tsipras geloofden dat de Europese Centrale Bank zou gaan om te werken in haar eigenbelang, en geloofden wat het IMF had gezegd: 'De schuldenlast moet verminderd worden.' Maar in plaats daarvan was het de bedoeling van de Europese Centrale Bank om te zeggen: Wij zijn hier de baas. En als je niet precies doen wat de vorige partijen deden, - de partijen die uit de macht werden gestemd – als jullie niet je land en verkopen en privatiseren (en dat zullen jullie wel moeten), dan kunnen jullie de pensioenen wel op je buik schrijven. Het zal nodig zijn om jullie bevolking te laten emigreren binnen twee jaar. Je zult een permanente crisis moeten creëren. Als je hier mee niet akkoord gaat moeten we je banken kapot slopen.

PERIES: Michael, door middel van de 'Nee' stemming gaf het Griekse volk duidelijk aan dat ze deze voorwaarden niet wensten te accepteren. Dus, zoals de titel van je artikel luidt: Hoe gaan we nu verder?

HUDSON: Wel, hoe we nu verder gaan, nummer een; wat we nodig hebben is een nieuw soort internationale organisatie die kan vaststellen hoeveel een land kan afbetalen. Dit is allemaal al eens eerder gedaan zoals in de jaren 1920, toen Duitsland zijn reparatie betalingen niet meer kon opbrengen. En het ironische is dat Duitsland daarvan zelf de begunstigde was destijds. De wereld zei: Oké, als we Duitsland verder naar de rand van een faillissement opsturen, helpen we daarmee de nazi's aan de macht. Dus bedachten ze een 'Bank voor Internationale Betalingen' onder het 'Young Plan' in 1929, om uit te kunnen maken hoeveel een regering zich kan veroorloven om te betalen. Zo gezegd zo gedaan en deze Bank voor Internationale Betalingen bracht de Duitse herstelbetalingen terug tot het niveau wat het land kon betalen.

En de leidende filosofie hierachter was die van John Maynard Keynes. En hij zei dat als een schuldeiser een vordering heeft op een overheid, het de taak van de schuldeisers in Europa is om Duitsland te vertellen, dit gedeelte van je export zijn wij bereid als betaling te accepteren. De schuldeiser heeft een verplichting om de debiteur te vertellen hoe het kan betalen zonder simpelweg het opofferen van de grond te eisen, en de verkoop van diens economische bronnen. Dit alles, deze theoretische achtergrond, is dat het vermogen om te betalen losgestript is van het economische curriculum. Je kunt een samenvatting van dit alles vinden in mijn boek 'Trade, Development and Foreign Debt', waarin onder meer ook dit debat in de jaren 1920 wordt behandeld.

Toentertijd had je een heel mechanisme. Na de Tweede Wereldoorlog, en vandaag echter, hebben we te maken met een dergelijke beweging op de rechtervleugel dat het in wezen voor een regering geen alternatief openlaat om te vragen om een eerlijke makelaar. We weten immers dat het IMF geen eerlijke makelaar kan zijn, omdat het traditioneel door een Fransman gerund wordt. En de Fransen, zijn - en waren dat vanaf het begin - belangrijke aandeelhouders van de Griekse schuld. Dus ze hebben daarmee een onvermijdelijk belangenconflict in hun pogingen om de Griekse schuld te vereffenen. Er moet een nieuwe organisatie komen die vaststelt wat de regels zijn voor schulden die geldig zijn, en schulden die ongeldig zijn zijn.

De Grieken hadden drie weken geleden 'Waarheidscommissie inzake Publieke Schulden'. En zij zeiden: Kijk, deze schulden zijn odious debts ('stinkende schulden'). Het geld dat ogenschijnlijk werd besteed aan Griekenland werd helemaal niet aan Griekenland betaald. Het werd betaald aan de Franse banken en de Duitse banken. En andere Europese obligatiehouders. Griekenland kreeg niets van dit geld. Stel je voor dat je een huis bezit en een bank komt naar je toe (en jij denkt dat je duidelijk eigenaar van het huis bent) en die bank zegt: Nou, je moet aan ons hypotheek betalen, want iemand in het huizenblok verderop heeft zojuist een hypotheek afgesloten op jouw huis, en die moet jij nu dus betalen.

En je kan zeggen, wacht even, ik heb die hypotheek nooit afgesloten. Daar was geen enkele aanleiding voor. Ik heb nooit iets getekend. Dat was de boodschap van Papandreou, de voormalige minister-president, toen hij vier jaar geleden zei dat hij een referendum wilde over de lening aan Griekenland, Angela Merkel en de Franse president Sarkozy zeiden dat een dergelijk referendum niet mogelijk was, want men zal 'Nee' stemmen. Dus ze wisten op voorhand al dat wat ze deden anti-democratisch was.

Dus de Grieken zitten nu in de positie dat ze alleen nog maar naar het Europees Hof voor de Rechten van de Mens kunnen stappen , en dat zijn ze ook van plan, en zeggen dat dit een odious debt is, we zijn ze geen geld verschuldigd. En dat zullen ze jarenlang moeten uitleggen en verdedigen. Ze gaan naar het Europese Hof van Justitie en zeggen dat ze niet behandeld worden zoals een land behandeld moet worden. Ze zijn als voorbeeld gesteld omdat de ECB in feite zegt: U moet het rechtse beleid volgen dat onze bankklanten graag wensen, en de boeven die achter ons zitten eigenlijk willen. En in wezen is de Europese Unie gegijzeld door een groep van financiële gangsters. Dat is het verhaal in een notendop.

PERIES: Michael, laten we deze kwestie die je hebt aangeroerd over een odious debt, - wat het betekent, en dan wat Griekenland er aan kan doen – bewaren voor ons tweede segment. Heel erg bedankt dat je er was.

HUDSON: Oké. Hartelijk bedankt.

PERIES: En u bedankt voor uw aandacht voor de Real News Network.







Creative Commons-Licentie
Dit werk valt onder een Creative Commons Naamsvermelding 4.0 Internationaal-licentie.